Ἀγωγὴ χαρᾶς

Δημοσιεύθηκε : Πέμπτη, 16 Ιούνιος 2016 08:30  | Ἐμφανίσεις: 70

Κατερίνα Ἀθηνιώτη-Παπαδάκη

Χαρὰ ἡ τοῦ κόσμου ξένη.

Ποιά παιδεία χαρᾶς παραδίδουμε στὰ παιδιά μας;

Μήπως τὰ ἐγκαταλείψαμε στὸ «καφὲ τῆς χαρᾶς» τῶν ΜΜΕ,
 ποὺ διακωμωδεῖ ὅλους τοὺς θεσμοὺς τῆς  ἀνθρώπινης συνύπαρξης;

Γίναμε ἑστίες γιὰ νὰ γνωρίσουν τὰ παιδιὰ τὴ χαρὰ τὴν ἡσύχιον,

 τὴ χαρὰ τὴ μυστικὴ ἀπὸ τὴ ζῶσα πνοὴ τοῦ Θεοῦ στὴν πνοή μας;

Μὰ πῶς νὰ μιλήσεις στὰ παιδιὰ γιὰ τοῦτο τὸ λεπτὸ
 καὶ κεκρυμμένο μυστήριο τῆς χαρᾶς σήμερα
 ποὺ ἡ χαρὰ ἔχει ταυτιστεῖ μὲ τὴν ἀνοησία, τὸ κενὸ καὶ τὸ θόρυβο;

Θυμᾶμαι χιόνιζε. Στρέφοντας τὸ βλέμμα στὴν αὐλὴ 
εἶδα τὸ μικρὸ παιδὶ ποὺ εἶχε ἀνοίξει διάπλατα τὰ χέρια του, 
καὶ μὲ τὸ κορμί του σὲ σχῆμα σταυροῦ γύριζε γύρω-γύρω
 κοιτώντας ἐκστατικὰ πρὸς τὰ πάνω τὸν τρελὸ χορὸ τῶν νιφάδων.

– Ξέρεις τί ἔκανες ἐκεῖ ἔξω; ρώτησα.

– Τι ἔκανα;

– Προσευχή. Εἶχες γίνει ἕνας ζωντανὸς σταυρὸς
 καὶ γύριζες γύρω γύρω σὰ νὰ εὐλογοῦσες.
 Εἶχες διαποτιστεῖ ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς Δημιουργίας καὶ εἶχες ἀνοιχτεῖ νὰ τὸ γιορτάσεις.
 Αὐτὴ εἶναι ἡ χαρὰ τῆς προσευχῆς. Αὺτὴ ἡ κατάληψη ἀπὸ τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἄλλοτε, μεγαλύτερος, μές στὴν καρδιὰ τοῦ θέρους,
 μὲ τὸ κύμα ὅμως νὰ ξεπερνᾶ τὸ μπόι του, ἁρπαγμένος ὰπὸ τὸν ἄγριο παλμὸ τοῦ στερεώματος,
 βάδιζε πέντε, δέκα βήματα κατὰ μῆκος τῆς ἀκτῆς κι ὕστερα ἔστρεφε πρὸς τὰ νερά,
 τέντωνε τὰ χέρια, ἔπαιρνε πάλι τὸ σχῆμα τοῦ σταυροῦ τὸ σῶμα,
 ὥσπου τὰ κατέβαζε καὶ βάδιζε πάλι πέντε δέκα βήματα
 καὶ ξανὰ ἀπ’ τὴν ἀρχὴ ὁ ἴδιος χορὸς, ὥσπου στὸ τέλος
 ἔκανε χωνὶ τὰ χέρια στὸ στόμα του καὶ δυνατὰ φώναξε στ’ ἄγρια ἁλμυρὰ νερὰ τὸ ὄνομά του.

 Λαβαίνω κι ἐγὼ ἀφορμὴ  καὶ στοὺς ἄγριους κυματισμοὺς τῶν δοκιμασιῶν
 τοῦ θυμίζω τὸ μυστήριο ποὺ τὸν ἔγραφε σταυρὸ στὸ ἀκρόγιαλο,
 ἀφήνοντας μάλιστα ὡς ἐλπίδα εἰρήνης στὴ φουρτούνα τ’ ὄνομά του.

Στὴν καλύτερη περίπτωση διδάσκουμε τὰ παιδιὰ τὴν προσευχή,
 ἀλλὰ λησμονοῦμε νὰ τοὺς δείξουμε τὴ χαρὰ τῆς προσευχῆς,
 τὸν παλμὸ καὶ τὸν θεῖο δυναμισμὸ ποὺ μεταγγίζει ἱεροκρυφίως στὴ ζωή τους.

«Ἡ ἀληθινή χαρά εἶναι ἡ πονεμένη», γράφει ὁ Κόντογλου. Πονεμένη ἀλλὰ μακρόθυμη. 
Ἡ χαρὰ δὲν εἶναι ὁδρόμος τοῦ κόσμου, ὅπου παντοῦ καραδοκεῖ ὁ θάνατος.
 Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ δρόμος τοῦ πόνου, ὅπου παντοῦγρηγορεῖ ὁ Ἀθάνατος.

Ἡ χαρὰ δὲν εἶναι κάτι ποὺ θὰ βρεῖς. Ἡ χαρὰ σοῦ ἔχει ἤδη δοθεῖ.
 Εἶναι τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ ποὺ κατοικεῖ στὴν καρδιά σου. 
Εἶναι ἡ δυνατότητα ποὺ ἔχει δοθεῖ στὴν παρουσία σου νὰ γίνει τὸ «ὄχημα ἡλίου τοῦ νοητοῦ»,
 ὁ  «ναὸς τοῦ πνεύματος», τὸ «ὕψος τὸ ἄρρητον» πρὸς τὸ ὁποῖο ἔχει κληθεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση σου.
 Ἐδῶ βρίσκεται τὸ ἱερὸ ἔδαφος τῆς προσευχῆς ὡς μετοχὴ τῆς χαρᾶς στὴ χάρη. 
Ὡς μετοχὴ τοῦ εἶναι στὸ ἀεὶ εἶναι.
 Ἐκεῖνο ποὺ ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέγει: «Ἡ χαρὰ ἡ ἐν τῷ Θεῷ εἶναι ἰσχυροτέρα τῆς παρούσης ζωῆς.» 
Διότι αὐτὴ ἡ χαρὰ ὑπερβαίνει τὴ φθορὰ τοῦ κόσμου, ὑπερβαίνει τὶς δοκιμασίες. 
Εἶναι ἡ κλίμακα ἡ μυστικὴ ποὺ φέρνει μιὰ λεπτὴ καταλλαγὴ καὶ ἀγαλλίαση
 ὡς νὰ βρισκόμαστε «μέσον πυρὸς ἱστάμενοι καὶ μὴ φλεγόμενοι» 
διότι εἴμαστε ἀναμμένοι ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς θεότητος.

Δὲν εἶναι ἡ χαρὰ ἡ πόρνη τοῦ κόσμου ἐτούτου,
 ἡ ταυτισμένη μὲ τὴν ἡδονή τὴ σκοτεινοχαρὴ
 ποὺ σὲ γεμίζει πληγὲς καὶ διαβρώνει τὴν ἀρετὴ τοῦ προσώπου
  καταπνίγοντας τὴν ἐλπίδα  ποὺ φέρνει  ὁ Θεὸς στὸν κόσμο μὲτὴν παρουσία σου. 
Αὐτὴ ἡ  ἀφώτιστη χαρὰ εἶναι κενὸ καὶ κακία ποὺ κατακερματίζει τὴν ὕπαρξη καὶ διασπᾶ  τὸν κόσμο.
 Ἡ ἐν τῷ Θεῷ χαρὰ συμπάσχει μετὰ πασχόντων καὶ χαίρει μετὰ χαιρόντων.
 Εἶναι καρδιὰ ποὺ φλέγεται, ποὺ διακονεῖ, πού γίνεται τρόπος καὶ χρόνος σταυραναστάσιμος.
 Παίρνει στοὺς ὤμους της τὸ βάρος τοῦ κόσμου γιὰ νὰ ἐμφυσήσει σ’ αὐτὸ πνοὴ ζωῆς,
 στοργὴ παραδείσια ὥστε ν’ ἀνακτήσει πάλι ὁ κόσμος τὴν κεκρυμμένη του ὡραιότητα,
 ν’ ἀναστηθεῖ ἡ ἐκπεσμένη του δόξα.
 «Χριστὸς Ἀνέστη χαρά μου» προσφωνοῦσε ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ ὅποιον συναντοῦσε.
 Διότι κάθε παιδὶ τοῦ Θεοῦ  ἀποτελεῖ τῆς χαρᾶς  τὸ ἀναστάσιμο σήμαντρο.
 «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός», καλύτερος ὁρισμὸς γιὰ τὴ χαρὰ ὡς ἀναστάσιμη μετοχὴ  δέν ὑπάρχει.

– Διψῶ, εἶχε πεῖ ο μικρὸς φτάνοντας γιὰ προσκύνημα στὸ πατρογονικό  Κακοπέρατο.

– Ζήτα ἀπὸ αὐτὸ τὸ νερὸ γιὰ νὰ μὴν ξαναδιψάσεις ποτέ,
 τοῦ εἶπα καὶ τὸν ὁδήγησα στὸ εἰκόνισμα τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς.
 Καὶ ἀπὸ τότε αὐτὴ ἔγινε ἡ φυσική μας κίνηση σὲ κάθε προσκύνημα.
 Μὲ τραβοῦσε ἀπὸ τὸχέρι καὶ μὲ ὁδηγοῦσε στοῦ «ζῶντος ὕδατος» τὴν «πηγὴ τὴν ἀκένωτο».

«Χαῖρε χαρᾶς δοχεῖον.» Δὲν βρίσκεται στήν ἐκπόρνευση ἡ χαρά μας ἀλλὰ στὴν ἀναπαρθένευση.
 Μὲ τὴν ἔννοια τοῦ Παύλου Εὐδοκίμωφ:
 «Σκοπὸς τοῦ γάμου εἶναι ἡ διάσωση τῆς παρθενικότητας τῶν συζύγων.» 
Χριστός,ἡ ἀληθινὴ καί ἄχραντος χαρὰ τοῦ κόσμου. 

Ζήτησε ὁ δάσκαλος νὰ ξέρουν τὴν ἑπόμενη μέρα τὸ «Πάτερ ἡμῶν» ἀπ’ ἔξω.

– Δὲν εἶναι μάθημα αὐτό, εἶπα. Αὐτὸ εἶναι ἡ προσευχὴ τοῦ Κυρίου.
 Δὲν μαθαίνεται ὅπως τὰ μαθήματα. Αὐτὸ εἶναι χαρὰ θείας  κοινωνίας.

– Τί θὰ κάνουμε; ρώτησε.

– Σήκω, θὰ ἀνηφορίσουμε ὣς τὸ ξωκκλήσι τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου.

Μετουσιώθηκε ἡ πορεία σὲ μυστικὴ ἀγωγή. Ὅλα γύρω μας σιωποῦσαν νὰ ἐνδυναμώσουν τὸν λόγο. 
Ὅλα προσεύχονταν. Ἡ ἐσπερινὴ αὔρα συνηγοροῦσε.
 Ἄναβα μὲ τίς παραβολὲς τοῦ Χριστοῦ τὰ νοήματα 
καὶ ἡ μυρωμένη σιωπὴ τῆς κτίσης βοηθοῦσε νὰ διαποτίσουν τὴ μνήμη. Ὥσπου φτάσαμε.
 Σαρώσαμε τὸ ξωκκλήσι, βάλαμε ἔλαιο καὶ φλόγα στὶς φωλιὲς τῶν καντηλιῶν, 
ἀνάψαμε τὸ θυμίαμα καὶ ζητήσαμε τὴ μεσιτεία τοῦ ἁγίου.

Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος Ἰσχυρός, ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς.
 Ἄρχισε μὲ συστολὴ νὰ λέγει τὸ «Πάτερ ἡμῶν»,
ἀφουγκραζόμενος τὸν δικό μου ψίθυρο ὅπου ξεχνοῦσε τὸ λόγο.

Ὅταν μετὰ τὸ «Δι’ εὐχῶν» κινήσαμε νὰ φύγουμε,
 ἀπρόσμενα ἕνα τεράστιο φεγγάρι σὰν παρρησία Θεοῦ μᾶς ἅρπαξε.

– Εἶδες, εἶναι κλειδὶ τὸ «Πάτερ ἡμῶν»,
 ἄνοιξε τὸν οὐρανὸ κι ἄναψε κι αὐτὸς γιὰ μᾶς τὸ καντήλι του, νά ’χει ἱερὸ φῶς ἡ πορεία μας.
 Δὲν εἶναι ἁπλὰ λόγια ἡ προσευχή. Εἶναι κίνηση θείας ζωῆς στὴ ζωή μας.
 Νὰ τὸ θυμᾶσαι καὶ νὰ κρατᾶς τὸ κλειδί της στὴν ψυχή σου.

Κι ἄλλη φορὰ τὸν βρῆκα μαζεμένο, σκεφτικό, βαρύθυμο.

– Τί ἔχεις; ρώτησα.

– Νά, ὁ φίλος μου ὁ Κώστας θὰ μείνει σὲ καλύτερο χωριὸ ἀπὸ τὸ δικό μας,
 ποὺ ἔχει παιδιά, κούνιες καὶ σχολεῖο.

– Δὲν μοῦ λές, τὸν ἀγαπᾶς τὸν Κώστα;

– Φυσικά.

– Καὶ τί ζητᾶς στὴν προσευχή σου, νὰ εἶναι καλύτερα ἢ χειρότερα ἀπὸ σένα;

– Αὐτὸ εἶναι; εἶπε καὶ πετάχτηκε ἔξω καὶ ἔπαιζε χαρούμενος.

Διότι εἶναι ἡ προσευχὴ τὸ ἀναστάσιμο σῶμα τοῦ κόσμου. 
Ἕνας ἐνθαδικὸς τόπος μετάστασης στὶς εὐλογίες τοῦ Παραδείσου.
 Ὅπου ὅλοι, ζῶντες καί κεκοιμημένοι, πρόγονοι καί ἀπόγονοι
 ἐν Χριστῷ γινόμαστε ἕνα σῶμα πού ὑπερβαίνει κάθε χωροχρονική τραγικότητα.

Αὐτὴ τὴν ἀγωγὴ τῆς χαρᾶς ποὺ ὑπερβαίνει χῶρο καὶ χρόνο, τὴ «θανάτῳ θάνατον πατήσασα», 
τὴν ἱερὴ χαρὰ ποὺ εἶναι μπόλιασμα θείας δύναμης τὴν παραδώσαμε στὰ παιδιά μας;
 Ἢ μήπως τὴν ἐγκλωβίσαμε σὲ πρόσκαιρες μέριμνες μὲ στόχο τοῦ Γολγοθᾶ τὰ ἀργύρια;

Τὰ κάναμε νὰ νιώσουν στὸ ἄναμμα τοῦ κεριοῦ
 τὸ μυστικὸ ἀγνάντεμα τῶν πραγμάτων ἀπὸ τὰ ἔσχατα τῆς θείας καθολικότητας;
 Ἄναψαν οἱ ὀφθαλμοί τους ἀπὸ τὴν αἴσθηση Θεοῦ στὴν καρδιά τους; 
Ἀλλοιώθηκαν ἀπὸ τὸν γλυκασμὸ τῆς ἐγγύτητάς Του; 
Γεύθηκαν τὴν ἐλευθερία τους ὡς διαστολὴ τῆς αἰωνιότητας
 ἀπὸ τὸ μπόλιασμα τοῦ πνεύματός τους στὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ;
 Ἐνστερνίστηκαν τὴ σπουδή τοῦ σταυροῦ
 ὡς ἀγωγὴ καί ἀρωγὴ διακονίας γιὰ τὴν ἀναστάσιμη χαρὰ τοῦ κόσμου;
 Ἔγινε ἡ θεία χάρη ὁ τόπος καὶ ὁ τρόπος τῆς χαρᾶς τους;Ὑπάρχουν ὡς υἱοὶ φωτός;

Καί πῶς ἐνσταλάχτηκαν ὅλα ἐτοῦτα στὴν συνειδητότητά τους;
 Ἀφήσαμε τὸν Θεό ἐν ἀγάπῃ, ἐν ἐλευθερίᾳ καί ἀληθείᾳ νὰ τὰ ἐπισκεφτεῖ;
 Γίναμε ἡ γόνιμη σιγὴ καὶ ἡ προσευχὴ γιὰ αὐτά;
 Μᾶς εἶδαν εἰρηνόχυτα νὰ δακρύζουμε γιὰ τὴν χαρά τους καὶ τὴ χαρὰ  ὁλάκαιρου τοῡ κόσμου;

– Μὴν κάνεις τόσους σταυρούς. Καὶ μὲ λιγότερους σώζεσαι.

– Μὰ αὐτοὶ δὲν εἶναι γιὰ μένα. Γιὰ μένα ἔκαναν οἱ παποῦδες μου.
 Αὐτοὶ εἶναι γιὰ σένα, ἀπάντησα, καὶ τί γυρνᾶ καὶ μοῦ λέει ὁ μικρός.

– Ἐ, τότε νὰ κάνεις περισσότερους!

«Κατερινιώ μου μάλαμα,

Κατερινιώ μου μέλι,

Κατερινιὼ κρύο νερὸ

ποὺ πίνουν οἱ ἀγγέλοι»!

Τόσο ἁπλὰ χύνονταν ἀπ’ τὸ νανούρισμα τῆς μάνας ἡ χαρὰ ἡ μυστικὴ στὴν ψυχή μου.

«Τέτοια χαρὰ πῶς τὴ βαστοῦν,

πῶς τὴν ἀνασηκώνουν

νὰ μὴ διψοῦνε οἱ θνητοί

κι οἱ ἄγγελοι βουρκώνουν;»

Προσευχήσου.
 Κάνε τὸ εἶναι, εὖ εἶναι μετὰ τοῦ συνανθρώπου καὶ ἀεὶ εἶναι μετὰ τοῦ Θεοῦ. Χαῖρε.

Δημοσιεύθηκε στο τχ 281 (Μάιος 2016) της "Πειραϊκής Εκκλησίας",
 μέσα στα πλαίσια του αφιερώματος «Χαρά εν όλω τω κόσμω».

πηγή ψηφιακού κειμένου: Αντίφωνο

«τά πάθη τά σεπτά ὡς φῶτα σωστικά»

Δημοσιεύθηκε : Τρίτη, 31 Μάιος 2016 14:10 | Γράφτηκε ἀπό τήν K. Ἀθηνιώτη - Παπαδάκη | Πηγή:http://blogs.antifono.gr/istologia/fosfoni | Ἐμφανίσεις: 178

«Ἡ ὑψηλότερη μορφή ἄνοιξης πού ξέρω: μιά ἑλληνική Μεγάλη Ἐβδομάδα» (Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ)

ὅπου «τά πάθη τά σεπτά ὡς φῶτα σωστικά» ἀνατέλλουν στόν κόσμο.

Τά πάθη τά σεπτά μᾶς λυτρώνουν ἀπό τά πάθη τά μεμπτά.

Ὁ νυμφώνας εἶναι κεκοσμημένος  ἀπό τοῦ  Ἀπαθοῦς τά πάθη.

Πάσχα μυστικό. Ξάφνου ὁ «κάλλει ὡραῖος», ὁ ὡραῖος τῆς ἄκρας ταπείνωσης ,

«ὁ πάντα φέρων συμπαθῶς καί πάντα σῶσας τῆς ἁρᾶς» μᾶς συγκαλεῖ

πρός «ἑστίασιν πνευματική... τῆ μέθεξη τῶν παθημάτων» Του.

 Τό  συμπάσχω πού εἶναι ὀ τραγικά κενός τόπος τοῦ πολιτισμοῦ μας,

γίνεται ὁ καινός τόπος τοῦ Θεοῦ.

Κατανύσσεται ἡ ἄνοιξη καί ὡς δάκρυα προσφέρει ἄνθη «στόν καλύψαντα ἀρετή τούς οὐρανούς».

«Οὐ γάρ ἦλθον διακονηθῆναι ἀλλά διακονῆσαι καί δοῦναι τήν ψυχή μου λύτρο ὑπέρ τοῦ κόσμου».

Σεπτά μυστήρια τά πάθη Του. Μυσταγωγία μαθητείας καινῆς,

ὥστε νά πάψουμε νά ὁμοιάζουμε  «τοῖς ἔθνεσιν...εἰς τό κατάρχειν τῶν ἐλαχιστοτέρων».

Δέν ὑπάρχει τόπος θανάτου πού δέν τόν προσέλαβε ὁ Κύριος.

Ἐκούσια ἀναλαμβάνει κάθε ἀτιμία, κάθε κατάρα, κάθε πόνο καί κράτος Ἅδου γιά νά τό καταλύσει.

Γίνεται πρόσφυγας, συκοφαντεῖται, προδίδεται, ἐγκαταλείπεται, ἐμπαίζεται, μαστιγώνεται

καί μέ τόν πιό ἀτιμωτικό θάνατο θανατώνεται.

Περνᾶ μέσα ἀπό τόν κάθε θάνατο γιά νά νικήσει κάθε θάνατο.

Γιά αὐτό νικητήρια ψάλλομε:  «Ποῦ σοῦ, θάνατε, τό κέντρον;».

Ποιά ἐξουσία σου πάνω στήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη δέν καταλύθηκε;

 Ὁ ἀναστημένος Κύριος δέν εἶναι  Κύριος ἔπαρσης ἀλλά διακονίας.

Ἡ ἀνάστασή Του συμβαίνει γιά τή δική μας ἀνάσταση.

Δέν εἶναι ὁ ἀναστημένος νικητής πού μέ ἔπαρση τραβᾶ γιά τόν οὐρανό,

ἀλλά ὁ ἀναστημένος Κύριος τῆς ἀγάπης πού σκύβει,

σά νά βάζει μετάνοια γιά ὁλόκληρο τό γένος τῶν ἀνθρώπων

καί ἀπεγκλωβίζει  ὅσους δέσμιους κρατοῦσε ὁ Ἅδης.

«Τέτρωται Ἅδης ἐν τῇ καρδία δεξάμενος τόν τρωθέντα λόγχη τήν πλευράν 

καί στένει πυρί θείῳ δαπανώμενος».

Ὡς νέος Ἀδάμ ὁ Χριστός, ἀπό τήν πλευράν του  ἀναπλαθώμεθα φυσίζωοι.

Ὥστε κάθε πού Ἅδης βίου  μᾶς ἐπιβουλεύεται ,ἀναμμένους  νά μᾶς βρίσκει

ἀπό τό ἀναστάσιμο πύρ τῆς θεότητος καί νά δαπανάται, νά καταλύεται.

Κάθε πού μᾶς δοκιμάζει νά πικραίνεται,

διότι «Ἑσκύλευσε τόν Ἅδην ὁ κατελθών εἰς τόν Ἅδην.

Ἐπίκρανεν αὐτόν, γευσάμενον τῆς σαρκός αὐτοῦ».

Χριστός  ὁ τῆς «ἄλλης βιοτῆς,τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν».      

Ἡ ὑψηλότερη μορφή ἀγάπης πού ξέρω:

ἡ χοϊκή μου χούφτα ἔλκεται ἐκ λάκκου κατωτάτου ἀπό τή δεξιά τοῦ ἀναστάντος Χριστοῦ.

ΠΕΡΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΜΟΥ

Δημοσιεύθηκε : Τρίτη, 26 Απρίλιος 2016 08:30 | Πηγή: http://www.antifono.gr | Ἐμφανίσεις: 6

Κατερίνα Αθηνιώτη Παπαδάκη

─ Ἐκκλησιάζεται τό φῶς;

Ἔχει ανάγκη ἀπό ἐκκλησιασμό τό φῶς;

─ Tί προσπαθεῖς νά μοῦ πεῖς;

─ Αὐτοπροσδιορίζεται, αὐτονομεῖται

 ἀπό τήν ὑπόλοιπη Δημιουργία

 ἤ ἀποτελεῖ λειτουργικό της κύτταρο;

─ Ὁ ἐκκλησιασμός ὅμως ἀναφέρεται στή σχέση μας μέ τό Θεό.

─Τό φῶς, λοιπόν, μετέχει  στήν εὐρύτερη συμπαντική λειτουργία

 καί ἔχει μέσα σέ αὐτήν μιά ἰδιαίτερη θέση, μιά ἰδιαίτερη κλήση, ὅπως καί τό καθετί,

 ὅπως καί ὁ ἄνθρωπος. Πές μου ὅμως, ὑπάρχει κάτι πού δέν ἀναφέρεται στό Δημιουργό του; 

Ὑπάρχει κάτι γιά νά ὑπάρχει, χωρίς νά λειτουργεῖ ὁ λόγος τῆς παρουσίας του τή μυστική δόξα τοῦ Θεοῦ;

─Ὁ  ἄνθρωπος πάντως εἶναι σέ θέση νά φωτίσει τά πράγματα.

─ Ἐδῶ βρίσκεται ἡ ρίζα κάθε τραγικότητας. Διότι ὁ άνθρωπος συνάμα μπορεῖ καί νά συσκοτίσει τά πράγματα. Ὄχι ἁπλῶς γιά νά ἔχει ὁ ἄνθρωπος φῶς, ἀλλά κυρίως γιά νά γίνει ὁ ἴδιος φῶς τοῦ κόσμου χρειάζεται μιά ὁρισμένη ἀσκητική, μιά ἰδιαίτερη ἀγωγή, ἕνας συγκεκριμένος τρόπος βίου. Χρειάζεται μιά ὑπ-ακοή πρός τή θεία κλήση του.

 Ὁ ἐκκλησιασμός εἶναι ἀκριβῶς αὐτή ἠ ὑπ-ακοή προκειμένου νά  γεωργηθεῖ ἀπό τό θεῖο φῶς  ἡ ζωή του .

       Ἀνάβοντας κερί εἰσερχόμαστε στό ναό.

 Καί τό ταπεινό φῶς τοῦ κεριοῦ ἐκκλησιάζεται μαζί μέ τό διψασμένο φῶς τῆς ψυχῆς μας,

 ἐνῶ συντρέχουν ὁλόγυρα τά ἀναμμένα ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα πρόσωπα τῶν ἁγίων.

 Καί δέν εἰσερχόμεθα μόνοι ἀλλά πλήρεις,

 φέρνοντας μαζί μας ὅλους τούς ἀγαπημένους μας,

 ζῶντες καί κεκοιμημένους νά ἐκκλησιαστοῦν στό ζωοποιό φῶς τῆς Κοινωνίας τοῦ Θεοῦ.

Ἐπαίρεται σήμερα ὁ ἄνθρωπος πώς δέν χωρᾶ ὁ ἐκκλησιασμός στήν πρόοδό του. Ἀλλά τό φῶς τοῦ ἀνθρώπου πού δέν ἐκκλησιάζεται, πού δέν ἐπιθυμεῖ νά εἶναι ὑπάκουο στήν κατά Θεόν κλήση του, ἔγινε αἰτία μέχρι καί τό φῶς τοῦ ἥλιου νά γίνει ἐπικίνδυνο.

Εἶναι γεγονός ὅτι ἔχουν ἀλλάξει οἱ καιροί.

 Ἐάν τό ἐρώτημα περί ἐκκλησιασμοῦ τῶν μαθητῶν

 ἐτίθετο στούς Ἕλληνες μετά ἀπό τήν ἀπελευθέρωσή τους ἀπό τήν Ὀθωμανική αὐτοκρατορία, 

θά γύριζαν ἔκπληκτοι, ἄφωνοι καί τό βλέμμα τους θά μᾶς κατακεραύνωνε

 φορτωμένο τό «ἐν τούτῳ νίκα» τοῦ τρόπου μας.

Ἡ ἐλευθερία δέν ἦταν ἁπλῶς ἡ ἀποτίναξη τοῦ τουρκικοῦ ζυγοῦ 

ἀλλά ἡ ἀνάσταση τοῦ γένους, δηλαδή ἡ εὐδοκίμηση τοῦ κατ’ ἀλήθειαν τρόπου του.

Ὁ οὐσιαστικός χωρισμός κράτους καί ἐκκλησίας δέν προκύπτει μέσα ἀπό νομοθετήματα,

 ἀλλά προκύπτει ἀπό τήν ἀποκοπή μας  ἀπό τή ρίζα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀγωγῆς.

 Ὅμοια καί ἡ ἑλληνική γλώσσα δέν ἀλλάζει μέσα ἀπό νομοθετήματα, 

ἀλλά ὅταν ὀρφανεύει ἀπό τή νηπτική ἀγωγή καί ἐκπίπτει ἀπό ὄργανο ὀντολογικοῦ φωτισμοῦ

 πού ὀνοματοδοτεῖ τόν κόσμο σέ χρηστικό ἐργαλεῖο ἐπικοινωνίας.

 Τότε δέν ἔχει σημασία ποιά γλώσσα θά χρησιμοποιήσεις, ἑλληνική, διεθνή ἤ ὅποια ἄλλη, 

ἀφοῦ ἔχεις προηγουμένως ἀφαιρέσει ἀπό αὐτήν τήν «ἐκκλησιαστική» της κίνηση.

Τό πραγματικό ἐρώτημα δέν εἶναι αὐτό τοῦ ἐκκλησιασμοῦ. 

Τό πραγματικό ἐρώτημα εἶναι αὐτό τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀγωγῆς.

 Εἶναι ἡ ἐκκλησιαστική ἀγωγή παιδεία; Κι ἄν εἶναι γιατί ἀπουσιάζει ἀπό τήν παιδεία μας;

Ἀντικαταστήσαμε τήν παιδεία ἐν νουθεσίᾳ Κυρίου μέ μιά παιδεία κατευθυνόμενη ἀπό τίς ἀνάγκες τῆς ἀγορᾶς. Ἀντικαταστήσαμε τόν εὐαγγελισμό τοῦ προσώπου μέ τόν ἐπαγγελματισμό του. Γι’ αὐτό καί τά ἔργα μας καταστρατηγοῦν τήν ἁρμονία τῆς κτίσης.

Ἡ ἐκκλησιαστική ἀγωγή δέν εἶναι μία γνωσιολογική διαδικασία.

 Ἡ ἐκκλησιαστική ἀγωγή ἀποτελεῖ τήν εἴσοδο σέ ἕναν συγκεκριμένο τρόπο βίου.

 Εἶναι ἡ ἀγωγή ἡ μυστική ἡ «θανάτῳ θάνατον πατήσασα».

 Παραιτεῖσαι, νεκρώνεσαι ὡς πρός τούς τρόπους τοῦ κόσμου,

 ἀπό τά σκληρά δεσμά τῆς ἀνάγκης καί τῆς χρείας, γιά νά ἀναστηθεῖ μέσα σου ὁ τρόπος τῆς χάρης,

 ὥστε νά ὑπάρξεις ἐν μυστικῇ ἐλευθερίᾳ πέρα ἀπό χῶρο καί χρόνο, ὡς πολίτης τῆς αἰωνιότητας.

 Ἐδῶ ἡ ἀλήθεια ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἀξία, δέν ὑπάρχουν ὡς ἰδεολογήματα ἀλλά ὡς μετοχή,

 ὡς βιοτή πού σέ ὁδηγεῖ μέσα ἀπό τήν ἐγκράτεια, τή νηστεία, τήν προσευχή, τήν ἀγρυπνία, 

τήν ἐγρήγορση, τή διακονία, τήν κατάνυξη καί τήν ἀναγωγή τῆς θείας λειτουργίας 

στήν ἀναστάσιμη κλήση σου, ὥστε νά ὑπάρξεις ὡς υἱός φωτός.

Ἡ ἐκκλησιαστική ἀγωγή εἶναι ἔξοδος ἀπό τή φθορά πού πολιορκεῖ τή ζωή, στήν ἀφθαρσία πού νοηματοδοτεῖ τή ζωή. Ὡς ἀγωγή ἀφθαρσίας ἀποτελεῖ τόν καινό τόπο ἐν Θεῷ, πέρα ἀπό τίς συμπληγάδες τοῦ χωροχρόνου.

Ὡς πολιτική ἀγωγή δέν μᾶς ἐξομοιώνει μέ τά ἔθνη «εἰς τό κατάρχειν τῶν ἐλαχιστοτέρων»

 ἀλλά «ὁ πρῶτος οὐν ὑμῶν ἔστω πάντων διάκονος, ὁ ἄρχων ὡς ὁ ἀρχόμενος, ὁ προκριθείς ὡς ὁ ἔσχατος» (τροπάριο τῆς Μεγάλης Δευτέρας).

Ὡς κοινωνική ἀγωγή μέτρο λαμβάνουμε ἀπό τήν τελική κρίση: «ἐπείνασα γάρ, καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καί ἐποτίσατέ με, ἠσθένησα, καί ἐπισκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καί ἤλθετε πρός με» (Ματθ. κε΄35-36) κάθε πού συντρέξατε τόν ἐλάχιστο ἀδελφό σας.

Ὡς ἀγωγή εἰρήνης «ἀγαπᾶτε τούς ἐχθρούς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς, 

καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καί προσεύχεσθε ὑπέρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καί διωκόντων ὑμᾶς» (Ματθ. ε΄44).

Ὡς ἀγωγή ἐλευθερίας «ὡς μηδέν ἔχοντες καί  πάντα κατέχοντες» (Β΄ πρός Κορινθ. στ΄10),

 διότι «πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλά οὐ πάντα συμφέρει· πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλά οὐ πάντα οἰκοδομεῖ» (Πρός Κορινθ. Α΄ ι,23), «οὗ δέ τό Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία» (Β΄ Κορινθ. γ΄17)

, «ὁ γάρ καρπός τοῦ Πνεύματος ἐν πάσῃ ἀγαθωσύνῃ καί δικαιοσύνῃ καί ἀληθείᾳ» (Πρός Εφεσ. ε,9),

 «ὁ δέ καρπός τοῦ Πνεύματος ἐστίν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια· κατά τῶν τοιούτων οὐκ ἔστι νόμος» (Πρός Γαλάτ. ε΄22,23).

Καί μετουσιώνεται ἔτσι σιγά σιγά τό ἀνθρώπινο πρόσωπο στό μυστικό ἥλιο τοῦ κόσμου. Λαμβάνει πρόγευση τοῦ ἀνέσπερου «σήμερον» καί τό σκότος δέν εἶναι σκότος πλέον, ἀλλά εἶναι σκαπάνη καί βύθισμα, συστολή καί σιωπή, ἐγρήγορση γιά οὐσιαστικότερη πληρότητα φωτός. Τό σκοτάδι δέν εἶναι πλέον ἀπουσία φωτός ἀλλά ἀποφατισμός, εἶναι ἀναφορά στό μυστήριο.

«Ἡ ὑψηλότερη μορφή ἄνοιξης πού ξέρω:

μιά ἑλληνική Μεγάλη Ἐβδομάδα» Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ

Ὁ κατερχόμενος Χριστός, εἶναι ὁ Χριστός τῆς ἄκρας ταπείνωσης, ὄχι ὡς θῦμα τοῦ κόσμου ἀλλά ὡς Νυμφίος. Νυμφίος πού πάσχει ἐκούσια καί θυσιάζεται γιά τήν ἀγαπημένη Του. 

Καί ἡ ἀγαπημένη του εἶναι ἡ Ἐκκλησία, δηλαδή ὅλοι ἐμεῖς ἐπανακεντρισμένοι στήν κατά Θεόν κλήση μας. Νηστεύοντες καί συμμετέχοντες στό θεῖο δράμα, ἀρχίζουμε νά συμπάσχουμε καί νά βιώνουμε τήν ἐκούσια θυσία τοῦ πιό ἀγαπημένου, τή θυσία τοῦ Θεοῦ μας.

 Καί διαποτιζόμαστε ὄχι ἀπό μίσος ἤ ἐχθρότητα γιά τόν κόσμο,

 ἀλλά ἀναγνωρίζοντας στά πάθη τοῦ Χριστοῦ, τά πάθη τοῦ ἀνθρώπινου γένους, 

βυθιζόμαστε, ἀρπαζόμαστε ἀπό μιά θεία σιωπή, μιά κατάνυξη ἀποφατικῆς εἰρήνης καί μακροθυμίας.

 Σά νά βεβαιωνόμαστε ὀργανικά πώς ἀφοῦ ὁ Θεός συμπάσχει γιά μᾶς,

 ἀφοῦ ἐνταφιάζεται μαζί μας, δέν ἔχουν τά πάθη καί ὁ θάνατος καμμία ἐξουσία πάνω μας. 

Ξαγρυπνώντας τόν Ἐσταυρωμένο καί συνοδεύοντας τόν ἐπιτάφιο θρῆνο, 

ὀξύνεται σιγά σιγά ἡ ὅραση καί ἡ ἀκοή τῆς καρδιᾶς, ὥστε νά σκιρτήσει ἡ μεγάλη χαρά τοῦ ἀναστάσιμου φωτός μέσα της.

Χρόνο μέ τό χρόνο, περνώντας κάτω ἀπό τόν Ἐπιτάφιο καί ἀνάβοντας μέ ἀναστάσιμο φῶς  τή λαμπάδα τῆς ψυχῆς μας, μαθητεύουμε στή ζωή πού νικᾶ τό θάνατο, τόσο πού ἡ ἀνάσταση γίνεται ἡ φυσική μας ἀναπνοή, ἡ χάρη τῆς πίστης μας, καί δέν ὑπάρχουν πιά νεκροί,

 ἀλλά ζῶντες καί κεκοιμημένοι πού συμπορεύονται ἀναστάσιμα πρός ἀπάντηση (συνάντηση) Κυρίου.

Δίχως τήν ἐκκλησιαστική ἀγωγή, ἡ ἀνάσταση θά ἦταν μιά λέξη, ἀλλά τώρα εἶναι ὁ ἱερός τρόπος πού μπολιάζει τή ζωή μας στό παραδείσιο ξύλο τοῦ Σταυροῦ.

Τό ἐρώτημα λοιπόν δέν εἶναι ἐρώτημα ἐκκλησιασμοῦ, ἀλλά ἐρώτημα ἀγωγῆς. Πορευόμεθα ἀπό τό θάνατο στή Ζωή ἤ ἀπό τή ζωή στό θάνατο, πολιορκημένοι  ἀπό τό ναρκισσισμό τῶν ἐφήμερων ἐπιτευγμάτων μας;

Εἶναι ἡ παιδεία μας ἡ «Μεγάλη Ἐπιστροφή» ἤ ἡ μεγάλη ἀντιστροφή τοῦ εἶναι μας;

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ. Φορητή εικόνα από το χέρι του Φώτη Κόντογλου.

πηγή κειμένου: Aντίφωνο